Newer posts are loading.
You are at the newest post.
Click here to check if anything new just came in.
Oto jest światlo myśli, zimne, planetarne. 
Drzewa myśli są czarne, a światło niebieskie. 
Trawy smutki swe składają u stóp Bogu, 
kłując mnie w kostki szepczą o pokorze. 
Kłębiące się i zwiewne mgly tutaj mieszkają, 
rząd nagrobków oddziela mnie od mego domu, 
tak, że nie wiem poprostu, jak się stąd wydostać. 

Księżyc to nie drzwi przecież. Tylko twarz własna, 
blada jak pięść człowiecza gniewnie zaciśnięta. 
Wlecze za sobą morze niby zbrodnię ciemną. Cichy, 
spogląda na mnie w rozpaczy. Mieszkam tutaj. 
Dwa razy tu w niedzielę dzwony budzą niebo 
i osiem serc ogromnych zmartwychwstanie głosi. 
Na koniec skrupulatnie wydzwaniając siebie. 

Cis wystrzela ku niebu. Kształt ma wręcz gotycki. 
Oczy biegną ku górze i znajdują księżyc. 
Księżyc jest moją matką. Nie słodką jak Maria. 
Niebieska suknia sieje sowy, nietoperze. 
Och jak bardzo chciałabym uwierzyć ja w tkliwość - 
w tę twarz posągu bladą w świec świetle łagodnym, 
co tylko ku mnie zwraca swoje słodkie oczy. 

Jak daleko odeszłam. Chmury zakwitają 
niebieskie i mistyczne ponad gwiazd twarzami. 
Gdzieś w kościele ci święci staną się niebiescy, 
płynąc na delikatnych stopach ponad zimną ławką, 
twarze ich i ręce sztywne od świętości. 
Księżyc tego nie widzi. Łysy jest i dziki. 
Cis przesyła mi ciemność - ciemność i milczenie.

- Księżyc i Cis, Sylvia Plath

Don't be the product, buy the product!

Schweinderl